…Այս տարի ապրիլին օդերևութաբանները խոստացել էին առանց տեղումների եղանակ Արցախի ողջ տարածքում… Ցավոք, նրանց կանխատեսումները չիրականացան…
Տեղաց պատերազմ…
Պատերազմ, որը ոչ միայն տարավ մեր երեխաների կյանքերը, այլև բացեց շատ ու շատ փակագծեր, փշրեց մեր վարդագույն ակնոցները և պատասխանի կանչեց մեզ բոլորիս…

Պատահականություններ, որոնք ի զորու են փոխել ճակատագրեր։ Սովորական սիրախաղ և անսովոր հանգուցալուծում։

Փառատոներ
20.02.2009թ. – Երևան, «Հոբելյանական հաճախորդ» բեմադրությունը մասնակցեց Ազգային թատերական ստեղծագործական միավորման «2008-X» թատերական փառատոնին։
27.03.2009թ. – ՀԹԳՄ «Արտավազդ» ամենամյա մրցանակաբաշխության «Լավագույն պիես» անվանակարգում մրցանակ շնորհվեց Արա Երնջակյանին՝ «Հոբելյանական հաճախորդ» («Ուզբեկական փլավի բաղադրատոմսը») պիեսի համար։

Այս ներկայացմանը մասնակցում են դերասա-դերասանուհիներ, երգիչ-երգչուհիներ, սոլիստներ, աճպարարներ, օրիգինալ ժանրի վարպետներ, դասական և արդի արվեստների ներկայացուցիչներ, գազան վարժեցնողներ, ձիեր և եղնիկներ, տարբեր մրցույթների հաղթողներ, դիպլոմանտներ, դեբյուտանտներ, ասմունքողներ «Հովթաշուշան» երգչախումբը, ինչպես նաև շվիի վիրտուոզ կատարողներ և զանազան պարային համույթներ:
Չի բացառվում նաև Ձմեռ պապի և «Ձյունանուշի» մոլորված պատահական այցը:
Հղի կանանց և կերակրող մայրերին խորհուրդ չի տրվում դիտել ներկայացման հատկապես դինոզավրերի հատվածը: Կլինեն նաև անակնկալներ և պարգևատրումներ:
Ծրագրից դուրս՝ ցանկացողները կարող են վայելել ոգելից և ոչ այնքան թունդ խմիչքներ:

Այս ներկայացումը Կամերային թատրոնի լեգենդար Կաբարեի ռիմեյքն է։ Այդ է պատճառը, որ այն ստացել է «Restart» անվանումը։
Ներկայացման նոր տարբերակը հանդիսատեսին արդեն հայտնի տարրերի և ժամանակակից միտումների համատեղումն է։ Ներկայացման ընթացքում հանդիսատեսն ունկնդրում է պարային համարներ, թատերային էտյուդներ և երաժշտական ստեղծագործություններ, ինչպես նաև վայելում շամպայնի հյուրասիրություն՝ կաբարեի շքեղ մթնոլորտում:

Ժամանակակից սիրո պատմություն. երբեմն՝ սենտիմենտալ, երբեմն՝ զավեշտալի, հաճախ՝ հոգեհարազատ, բայց…
… բայց այն, ինչ սկսվում է որպես հուզիչ կատակերգական սիրավեպ, շուտով վերածվում է զգացմունքների ավելի դաժան դրամայի:

«Համլետ»՝ շեքսպիրյան պոեզիա՝ համեմված երնջակյանական դրամատուրգիայով:
Պիեսը, որը գրվել է շուրջ 400 տարի առաջ, միևնույն է պահպանել է իր սուր արդիականությունը: Այստեղ արծարծվում են խնդիրներ, որոնք արդիական են այսօր ու արդիական կլինեն մինչև մարդկության պատմության մայրամուտը: Եսասիրությունն ու պատեհապաշտությունը բոլոր ժամանակների մեծագույն ողբերգություններն են:
Արա Երնջակյանին բնորոշ հեղինակային թատրոնի սկզբունքով՝ բեմադրական, լուսային և ձայնային հետաքրքիր լուծումներով, հաջողվել է նոր գույն ու շունչ հաղորդել տասնյակ հազարավոր անգամներ տեսած ու ընթերցած պատմությանը: Սա «Հայրերի և զավակների» դասական կոնֆլիկտն է, որտեղ մեկը վտանգելով սեփական կյանքը մեծացնում է երկիր սահմանները, իսկ մյուսն իր անմտությամբ հանձնում է այն ոխերիմ թշնամուն։

Խոսուն վերնագիրն արդեն կարող է հուշել, որ թեման միայն կանայք են, իսկ դերակատարները՝ տղամարդիկ։
«…Ոչ բոլոր կանայք են գեղեցիկ։ Լինում են նաև չնաշխարհի՜կ գեղեցկուհիներ։
Տգեղ կանայք չկան։ Կան կարճատես տղամարդիկ»։
Լիրիկական կոմեդիա գեղեցիկ սեռի՝ կանանց մասին:

Երևանի Կամերային թատրոնի «Արմմագեդոն» ներկայացումը՝ ըստ Արա Երնջակյանի համանուն պիեսի, նվիրված է հայերի ցեղասպանության 100-ամյակին:  Ներկայացման գործողությունը ծավալվում է թատրոնում, որտեղ «Օթելլո» բեմադրության ժամանակ հանդիսատեսը հանկարծ տեղեկանում է, որ մեր մոլորակին է մոտենում Արմմագեդոն անվամբ մի տիեզերական մարմին:
«Մոռանալով» Շեքսպիրին, մի խումբ “հանդիսատեսներ” փորձում են ելք գտնել ստեղծված իրավիճակից:
Գերիշխող խուճապը հետզհետե վերածվում է այն պատճառների վերլուծությանը, որոնք կարող էին բերել աղետի:
Եվ այս ամենը ներկայացվում է մեծագույն հումորով՝ Կամերայինի լավագույն ավանդույթների համաձայն: Հանդիսատեսը ծիծաղում և զվարճանում է, սակայն ներկայացման ավարտն անսպասելի ողբերգական է. այն կստիպի սթափվել և մտորել, թե՝ ո՞վ ենք մենք և ո՞ւր ենք գնում…

Սա թատերախաղ է՝ նվիրված մեր հարազատ տուֆազարդ Երևան քաղաքին։ Ներկայացումը կյանքի վերլուծության փորձ է, և այդ վերլուծությունն արվում է բարեհոգությամբ ու լավատեսորեն։ Հասարակական-քաղաքական ենթատեքստ ունեցող տեսարաններն ընդմիջվում են երաժշտական կատարումներով, պարերով. տոնական շքե́րթ, հրավառությո́ւն, հյուրեր և դիտորդներ արտասահմանից։ «Անտեր Ground» ներկայացումը Երևանի կենսագրության էջերից մեկն է։
…Մեր քաղաքում տոնախմբություն է… Հրավառություն, ուրախ երաժշտություն, գեղեցիկ երիտասարդներ… Սակայն ինչ-որ բան այնպես չէ… Երևան… Ինչպիսի՞ն էր նա դեռ վերջերս՝ դարերի խորքից եկած մեր սիրելի վարդագույն քաղաքը. այս ամենն այսօր կարծես դեժավյու լինի…
Ինչպե՞ս կարողացանք գրեթե ոչնչացնել այն՝ ոչինչ չանելով։ Այո, այո, իսկապես՝ ոչինչ, բավական էր միայն մեր անտարբերությունը: Սակայն դեռ ամեն ինչ կորած չէ, քանզի ամենաբարձր և ուրախ երաժշտության, ամեն գնով զվարճանալու մոլուցքի տակից համառորեն դուրս է պրծնում մեր խղճի կանչը և ստիպում արթնանալ, թե չէ…